Kiedy podatnik ma prawo uzyskać zgodę na rozłożenie na raty zaległości podatkowej – pyta pani Ewelina L.
Kwestię tę reguluje ordynacja podatkowa. Zgodnie z nią organ podatkowy może, ze względu na ważny interes podatnika i na jego wniosek, rozłożyć na raty zapłatę podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.
W przypadku uwzględnienia wniosku podatnika organ podatkowy ustala i pobiera opłatę prolongacyjną.
Wniosek taki składamy zazwyczaj w urzędzie skarbowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania. Dokument powinien być zatytułowany: “Wniosek o rozłożenie na raty zapłaty podatku/zaległości podatkowej” i brzmieć następująco.
Najpierw piszemy np. “Na podstawie art. 48 & 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) wnoszę o rozłożenie spłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 1999 r. w kwocie 3000 zł wraz z odsetkami na pięć rat miesięcznych”.
I dalej piszemy “Uzasadnienie”, pod którym wyjaśniamy, jaki to ważny interes podatnika sprawia, iż prosimy o rozłożenie na raty takiej zaległości.
Na koniec wniosek podpisujemy i ewentualnie wyliczamy załączniki, które dla udokumentowania tego uzasadnienia dołączamy do wniosku.
Decyzja o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że od odmowy nie można się odwoływać, jak np. przy decyzji administracyjnej. Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny (orzeczenie z 11 maja 1995 r.), wprawdzie decyzje wydawane w ramach uznania administracyjnego podlegają kontroli sądowej, ale ogranicza się ona jednak tylko do badania rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem.
Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, których zapłata została rozłożona na raty, są naliczane do dnia wniesienia podania o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej.
